July 15, 2017

1996 11 09 pszczółka z porożem

1998 07 04 olbrzym

1998 08 12 irlandzkie

1999 08 14 przycięta obrzydliwa baba

2000 07 31 chaos

2000 08 15 kwiat

2001 06 06 niebieskowłosa kobieta

2001 09 21 Kalifornia

portret z Twojego Stylu

Domki cieniowane

Kalifornia lewaKalifornia prawa





June 29, 2017

I’ve been neglecting this blog recently busy with other projects, the digital one being my Advanced English blog with an accompanying Facebook page. Unlike other blogs devoted to studying and teaching English, this one focuses on strategies rather than content, that is, it tells you what to do with all those English exercises and other materials, especially with all the tasks in the Cambridge Advanced English exam (CAE). Each part of each paper of the exam is discussed in a separate post – right now it’s the listening.


July 26, 2016

‘I don’t know what to wear’.

We both didn’t.

I tiptoed to her wardrobe and peered over her shoulder: inside, there was only her emerald green jumper.

‘Where are all you clothes?’ I asked surprised.

‘How should I know?’ She got a little offended. ‘It’s all Mrs Biggly’s fault,’ she muttered to herself.

‘Who’s Mrs Biggly? Is it that dreadful woman who insists on giving you advice?’

‘She doesn’t insist on it,’ Viveka moaned. ‘She’s just offered to help me find my own style’.

‘By taking all your clothes away? By the way, when has she managed to remove all this? You did take something out of this wardrobe in the morning and put it on, didn’t you? I saw you do it.’

‘I gave her the key to the flat,’ Viveka admitted.

‘You did what?! To a woman you hardly know?! Are you insane?!’

I’m a rather hot-tempered kind of a person. I started to shake. Gently.

‘Not now, Fredrick. We need to get dressed.’

Yes, she was right. It was already half past seven.

I went back to my own wardrobe and pulled out a pair of tight jeans. I threw them to Viveka.

‘These might fit.’

‘What do you mean?’

‘Well, you clearly have to do with the jumper and my trousers, unless you prefer to go to the party wearing a tracksuit, of course’.

She grimaced and then opted for her yukata, which she kept in the bathroom. Hopefully, it was still there.

When she left the bedroom, I poured myself a glass of water and sat on the bed in front of my open wardrobe.

It was a relatively warm September evening and we were going to my brother’s birthday party. Actually, he was my half-brother. We’ve never been very close – his mother didn’t take it very well when my father decided not to marry her despite the pregnancy and so he visited us only once or twice a year. It was a bit awkward for me when I was a child. There he was, a boy who supposedly was my brother, sitting shyly at the edge of the sofa, while my mum was trying to act like a perfect hostess – and an extremely liberal spouse. Not that Michael was born out of wedlock, no – he was conceived when my father was at college –  but deep in her heart my mum was still a catholic and couldn’t quite come to terms with the fact that her husband: a) had had sex with someone else b) had let Miss Someone Else have the baby without marrying her. Well, at least mum didn’t have to marry a divorced man –  that was my opinion – but she’s never been very good at spotting the silver lining. Obligations and good manners –  yes, Pollyanna-like optimism – no. And so, during Michael’s visits she always put on this strained smile, and, as she didn’t like feeling the way she felt then, she didn’t insist on him coming over too often either.

Speaking of putting things on…

Why was it always so difficult for me to choose what to wear for a special occasion. Was it because I was so fond of the 18th century and couldn’t really be bothered with anything that didn’t include white stockings and stuff? Did I have a Mr Darcy complex? Thanks to Colin all men probably did nowadays.

When Viveka came back, I scrambled to his feet and chose my usual combination of a ridiculously bright shirt and more serious trousers.


July 26, 2016

His unsavoury remark suggested extermination of the infirm, ‘sieving the grain from the chaff’ as he put it. He mentioned it quite casually, between boasting about his latest catches and pulling his wire-haired dachshund back to the driver’s cab. Later, still pushing Jimmy’s buggy down the road, Sarah wondered why only the old. Maybe Bregson just didn’t have time and confidence enough to mention the whole stock, from the residents of funny farms to patients wearing callipers, or whoever else he included in his list. The usual walk got protracted today thanks to too many gushing neighbours lurking behind every corner ready to surround her like vultures – Mrs Wilson ready to borrow her an ancient cookery tome,  Mrs Cox collecting money for a new silver salver for the parish and now the local Hitler. Not to mention virtually hundreds of semi-strangers inquiring about Fiona’s adenoids. ‘Everyone seeking solitude should stay in town.’ Sarah thought ‘It is there where you really feel as if you lived on an out-of-the-way farm, where you can just close the door and not expect anyone knocking in weeks’.

When she finally reached the fens the bracing wind let her forget the nosy villagers, even forget the morning skirmish between Oliver and Charlotte, this time over his shoving her slingbacks under the rush matting, to which Ollie, having Jimmy as the only eye witness, wouldn’t admit. The house was still a ten-minute walk away and these ten minutes, Sarah decided, were to be exclusively hers, unless Jimmy wakes up of course.

*     *    *

The kitchen was empty. There was only Ian sitting quietly at the table, his all attention taken by his new dot-to-dot book. A Barbi doll dressed in a sloppy handmade outfit of gauze and doilies lay beside him.

‘Where are the monsters?’ asked Sarah gently removing her baby son from his buggy. He was still asleep.

‘Charlotte stripped the currants and scraped the carrots and then took Ollie’s bicycle. He is now chasing her. In bare feet.’ answered Ian imperturbably. A portcullis started to emerge on his picture and a vision of a castle in his mind was not for a while replaced with that of his older brother chilled to the marrow somewhere in the fields.

Sarah sighed and put Jimmy into the nearby armchair. She was stacking plates in the dishwasher when the older monster appeared at the footstep breathing loudly.

‘I’ve got it, got it, and who’s the boss now? Oh, mum, hi, have any fondants for me? I’d kill for a fondant.’ He opened the fridge and grasped a plastic envelope of smoked salmon. ’May I have this as well?’

‘No sweets I’m afraid but the salmon won’t keep till tomorrow so we are only too delighted for you to have it dear.’ said Sarah in an expressly elaborated voice. ‘Where is your beloved sister?’

‘My beloved sister is in hospital recovering from having her adenoids removed.’ Oliver picked up her literary tone. ‘As to the abhorrent creature I do not sincerely believe to have any biological connection with me, I left it in the barn. Blubbing.’

‘Go and bring her right now, won’t you.’ ordered Sarah, ‘I’m going to make you my slaves today, at my beck and call. Now!’

*     *     *


‘What a bumf’ Ollie slap his notebook shut. ‘Mum, can I have a banana please? A speckly one.’

‘There are only smooth left’ said Sarah. Bananas always reminded her of aunt Lucinda, the previous owner of their new house. ‘Cut the bananas up, won’t you’ were the very first words astonished Sarah heard from her while visiting the place for the first time. ‘Old bossy boots.’ Sarah thought. No one wants to put the dead in an unsavoury light, but that is just what aunt Lucinda was. Always on the jump and trying to keep her surroundings in an apple-pie order, usually by ordering people around in such a natural way that you didn’t actually felt like being ordered around, not until you got so tired that you couldn’t see straight. Timothy, her only nephew and Sarah’s husband, was simply putty in her hands. She might have liked it. But they didn’t expect the old lady’s liking to influence her so much and her decision to make Tim her only heir came as a great surprise to the couple, a surprise equal to that of Jimmy, despite a convincing prenatal photograph, turning out to be a boy. Aunt Lucinda drew her will the very same day her doctor told her that her brain turmoil was not a benign one. She died two months later, as a kind of a cruel exchange for the two-week old James. It was in March. The following months were spent redecorating the cottage and selling their semi, and the family finally moved in September, just in time before the beginning of the academic year three weeks ago. Not for a moment did they considered selling their  new propriety. The reason for that was simple – with five small children every extra room was a blessing.

‘If I could choose whatever I wanted for Christmas’, Ollie wished aloud chewing his banana. ‘I’d like Mrs Rotskin to strike it rich and give up  teaching.’ Mrs Rodskin was a finicky buxom woman who wore diaphanous iridescent made-to-measure robes and taught humanities. A seemingly  unfulfilled hippie, she now told her ten-year-old pupils to write an essay titled ‘My soul in an alienated society’. Oliver’s only association with the topic so far was ‘Men in black’ and its vision of modern American society studded with undercover E.T.’s.

‘Fat chance.’ hissed Charlotte plumping a cushion. ‘She wouldn’t hand in her notice.‘

‘I want a drawbridge.’ announced Ian.

I wish I had a musical box.’ said Fiona slowly, pleased as Punch to be able to take part in family conversations after a week of silence. ‘Or a private clotheser.’ She added thinking about her shoe-lace problems.

‘You mean a dresser?’ asked Sarah.

‘So there is a job like that?’ Fiona was happy to hear that someone else needed such a helper.

‘A dresser works in a theatre. We saw one at work in a theatre in Stradford.’ Oliver was always eager to enlighten his siblings.


July 26, 2016

Gdy rozum śpi budzą się demony. A właściwie tylko jeden, Demon Damon. Pochyla się ostrożnie nad posłaniem Fritza, który pochrapuje słodko nie wiedząc co go czeka. Patrzy na niego z czułością, tak jak zawsze to robi w tej pierwszej bezrozumnej godzinie, tak jak robi to zawsze odkąd kuzynka Mirabelle straciła swoje piękne nogi na rzecz małych pokurczonych szponów, które skrzętnie zasłania flanelową spódnicą. Demon na Fritza.

A później bierze kij i bije go bez litości.

Paul przysłuchuje się odgłosom z sąsiedniego pokoju. Nie jest sam, rozum śpi obok. Mały, szary i pomiatany przez wszystkich wrócił przed kwadransem z nocnej zmiany, Otulił się gęstymi oparami karbidówki, podwinął swoje kościste nóżki pod samą brodę. Oddycha płytko. Rzuca na ścianę cień w kształcie motyla.

Paul bierze do ręki małą, wilgotną ściereczkę. Przypomina mu szczeniaka. Nalewa do miseczki parującego mleka i macza pysk ściereczki w gorącym płynie. Materiał nasiąka cieczą, robi się coraz cieplejszy, parzy, wreszcie Paul  wypuszcza ściereczkę. Szczeniak spada miękko na podłogę. Zmienia się z psa w rozjechaną ropuchę. Paul chucha przez chwilę na palce, zrywa się z krzesła i wybiega na zewnątrz.

Świta i mży. Paul siada na schodkach wejściowych i obserwuje starego Brensona, który siedzi przy bramie na kawałku tektury. Stary trzyma w ręku szyjkę butelki po piwie i wpatruje się w nią, jak w jakąś lunetę. Nagle wybucha śmiechem. Śmieje się tak bardzo, że aż kładzie się na mokrym betonie i wierzga nogami jak noworodek. Szyjka od butelki pęka mu w dłoni i kaleczy palce. Stary nieruchomieje. Leży tak przez chwilę, ale szybko wstaje i rozglądając się niespokojnie na boki stara się owinąć krwawiące palce kawałkiem gazety wyciągniętym z kieszeni. Zauważa chłopca, uśmiecha się odruchowo i kuśtykając wychodzi przez bramę na miasto. Paul wraca do kuchni.


*     *     *

Paul i rozum są sami w domu. Rozum ciągle śpi. Paul kładzie się na podłodze i patrzy przez szparę w drzwiach na podwórko. Myśli o guziczkach. O ich magicznej mocy, kiedy ściska się je dostatecznie mocno. Kałuża moczu pod kuchenką zaczyna wysychać. Miotła pani Craftree przesuwa się po podwórzu w rytm zegara sąsiadów z góry. Paul zaczyna cichutko buczeć. Z podbrzusza wysuwają mu się dwa metalowe kółka. Zatacza krąg na dywaniku i zaczyna delikatnie się wznosić. Wzór dywanu oddala się w zastraszającym tempie. Nagle wysokość zaczyna gwałtownie maleć. Koniec.

Paul znów leży na podłodze. Zapomniane nadgnite jabłko turla się pod szafę. Miotła pani Craftree wciąż szura rytmicznie po podwórzu.  Rozmyśla o tym, jak sprawić by czuć jeszcze więcej. Wydaje mu się, że wisi w przeźroczystej galarecie i nie potrafi się z niej wydostać, jego małe receptory skórne wykorzystują jedynie niewielki procent swoich możliwości.         Paul przydusza z całej siły dłoń do krawędzi stołu i przesuwa ją po kancie ,żeby poczuć ból. Potem wczołguje się pod szafę i wyciąga nadgniły owoc starając się rozkoszować własnym obrzydzeniem. Z całej siły ciska jabłkiem w cień kuchenki,  mając nadzieję, że złapie go skurcz, ale nic się nie dzieje. Miazga spływa łagodnie po wypłowiałej tapecie. Gdy dociera do podłogi, zegar sąsiadów zaczyna wybijać ósmą.


Ósma godzina, czas na śniadanie.

W chińskie jedwabie stroją się panie,

Imbryk bulgocze niczym pan młody

Nie traćże czasu na dłuższe spanie.


Pani Craftree łaja Oliwię, która, pijana jak bela, wróciła właśnie z nocnej orgietki. Oliwia ma białe mięsiste uda, często wystawia je na słońce ku uciesze wszystkich sąsiadów. Gwizdom nie ma końca. Tylko rozum pozostaje niewzruszony. Wystarczy jednak jedna wulgarna uwaga by na krótką chwilę otrząsnął się z typowego dla siebie odrętwienia i rzucił krótkie znaczące spojrzenie, które zmusza dowcipnisia do wycofania się za firanki. Tylko wtedy można poczuć tę straszliwą siłę charakteru, jaka kryje się za bladomleczną fasadą jego niewzruszonej twarzy. Ale ta sekunda chwały szybko mija i gdy tylko Oliwia znika z horyzontu rozum na powrót staje się małą, szarą, pomiataną przez wszystkich kreaturą. A teraz śpi.

…mały porcelanowy dzwoneczek trzepocze na wietrze niczym zabłąkana duszyczka drozda, czas na bal, czas na bal. Nim zniknie ostatnia wieczorna zorza podjazd zapełni się tłumem gości, lśniącojedwabne ciało, którego lewa strona podaje boyom kluczyki, a prawa, otulona w srebrne lisy, sięga wiotkimi dłońmi po pierwszy kieliszek szampana. Rytm walca, wachlarze i tęczowe boa. Przeciskam się wśród ciał tancerzy w kierunku światła, to the lighthouse, to the lighthouse…

Rozum przewraca się na drugi bok wydając z siebie rozkoszne sapnięcie. Paulowi przypomina to parowóz, który widział dawno temu. Nagle czuje wielka potrzebę opuszczenia domu. Kuzynka Mirabelle zawsze powtarza, że Paul nie może wychodzić sam. Nie, żeby specjalnie się przejmowano, czy mu coś się stanie, tam, w dalekim świecie. „Nie zamkniesz drzwi porządnie i szczury dobiorą się rozumowi do gęby. Nie byłby zbyt zachwycony.” To słowa kuzynki. Całe wyjaśnienie. Paul nie chce, żeby coś się stało jego śpiącemu bratu, ale nie może zwalczyć pokusy. Otwarta przestrzeń przyciąga go jak magnes. W swoim całym życiu najdalej był na targu w Merton. Nawet Fritz był dalej. Cioteczka Ruby zabiera codziennie jego i swoją najmłodszą pod same merostwo. Siadają na schodkach, tuż obok wywietrznika gorącego powietrza , mała Macy na podołku ciotki, a Fritz tuż obok, owinięty dokładnie chustą, tak, że widać tylko jego chude, piegowate policzki i wielkie zimnobłękitne oczy odziedziczone, podobnie jak i imię, po pewnym niemieckim marynarzu, który spłodził go na zapleczu baru Hanleya jakieś osiem lat temu. Siadują tak tam codziennie, z wyjątkiem niedzielnych poranków, kiedy to przenoszą się pod kościół św. Agaty.

Paul nie nadaje się do tego zajęcia. „Ten dzieciak jest stuknięty, albo to życie nie dorwało mu się jeszcze do skóry.”, mawia cioteczka, „Zawsze z głupawym uśmiechem na twarzy, myślałby kto, że go tu karmimy samą czekoladą. Nikt nie uwierzy, że komuś tak szczęśliwemu przyda się pens czy dwa. Mógłby ludzi rozśmieszać, ale do błaznowania też się nie nadaje. Fruwa w obłokach. Żadnego z niego pożytku. A wmów przechodniom, że to cierpiący idiota, mina miną, ale elektrowstrząsy kosztują, to zaraz robi się poważny niczym młynarz na procesji i wypytuje się w natchnieniu o opuszki palców i inne takie. Nawiedzonemu też nikt nic nie da. Pauley, Pauley, dzieciak jesteś, ale powinieneś już wiedzieć to i owo. W tym interesie liczy się konsekwencja. Dzięki niej wyrabiasz sobie opinię, ludzie myślą, że wiedzą coś o tobie i ufają ci. I dają pieniądze. Bo jesteś chory, głodny albo wariat. Ale nie zagadka.”


July 25, 2016

What I greatly dislike about various health-promoting blogs, Youtube channels and such is the number of half new-age half maedieval drivel such as the blood type diet. Here is one of the myths discussed by a reliable specialist

and the specialist herself for further reference


July 25, 2016

Recently, I’ve found this great blog and podcasts about vegan diet and running – I’m really tempted by their one-year membership, which includes five different sets of vegan menus with shopping lists, videos and community. The trick is to subscribe to their newsletter with one email and then, when you think you’d like to buy their program, subscribe to the website again with a different account, so that they offer you their special price again. As you can see, I’m not sponsored by them to advertise this!

Here’s one of the motivational stories featured there

From Chicken-Fried Steak to 26.2 Miles on Plants: Wendy’s Story


July 24, 2016

Found this recipe in the August issue of the British edition of The Good Housekeeping Magazine but I skipped some ingredients and made it more spicy.

Preparation time – 40 minutes max. Serves 3-4 (14 rolls)


For the filling – 1 cucumber, 1 yellow pepper, 2 carrots (all julienne), 1 small iceberg lettuce (finely shredded), 14 sheets of rice paper, 100g fine rice noodles

For the sauce – peanut butter wizzed with some water plus soy sauce and lime juice to taste.

Cover the noodles with boiling hot water, cover, set aside for 4 minutes, drain and rinse in cold water.

Meanwhile, cut up the veggies and mix them in a large bowl with the peanut sauce.

Prepare a baking tray with warm water in it. Soak each sheet for 30 seconds. Place a bundle of peanut vegetables and some pasta in the middle, then fold tightly.

Serve with chili sauce.







July 24, 2016

The easiest asana in the world if you can sit straight. Well, I can’t, as the doctor who needed several attempts to put in my epidural can confirm. But I like the way in which words flow out of this nice yogini’s mouth. Recommended with some Gamelan Degung on Spotify in the background – and raw satay spring rolls in your stomach.



July 24, 2016

Five years in the gourmet capital of Europe, my pregnancy and a year of intensive, almost attachment-style parenting left me with a new body – seven kilos heavier, with a deeper stoop, greying hair and other exciting details, which you only mention if you are a famous youtuber. Only that most female youtubers seem to be superwomen, who film instructions on how to groom your eyebrows with Dior over your home-made vegan breakfast after a 20k run and it’s only 7 in the morning.

These posts are meant for a completely different audience – people like me, who can’t afford Dior, nor fancy yoga clothes, who struggle to be vegan in a world of hostile carnivores (and emotional eating, and sheer laziness). People who have always chosen a good book over a run, or tried yoga only to find out their hands sweat too much to support them in the dog asana. Girls who don’t want a bikini-ready body because they would rather be in a library than sizzling in the sun.

Expect links to easy yoga videos, vegan recipes, creative mindfulness and me giving it all up in a matter of days. Enjoy the ride!